به جرم ایرانخواهی
دربارهی فقدان بهرام بیضایی که در نسل ۵۷، یگانه بود
✍️ساسان آقایی
دردا و دریغا! بهرام بیضایی بزرگ، کسی که دههها از ایران گفت و نوشت و به مملکتش عشق میورزید، در غربت، نقاب در خاک کشید و دور از میهن درگذشت.
او نماد روشن «مسوولیت هنرمند» بود و تکذیب اینکه هنرمند و فیلمساز و نویسنده، باید ضد مملکتش باشد و از آن نفرت داشته باشد. نسل او، به ویژه، دستاندرکاران سینمای ارتجاع و ادبیات ارتجاع، به این مریضی گرفتار بودند و ریشه به تیشه ایران زدند، که اگر نمیزدند، از بهرام بیضایی و مانند او، ویترینی بسیار بزرگتر باقی میماند.
دریغ که بهرام بیضایی رفت، بیآنکه مملکتش را آباد و آزاد ببیند، او به بیانی همان «شیخ شرزین» نسل خود بود که در نمایشنامه درخشان «طومار شیخ شرزین»، به تصویرش کشید: مردی که در عصر جهالت، هنوز به شمههای روشن ایرانخواهی تکیه دارد، در برابر جهل، جعل تاریخ، تعصب مذهبی، قدرت فاسد و هممسلکهای بیخرد خود میایستد و حقیقت را فدا نمیکند.
یادش گرامی و نامش جاوید که صدایی تنها در نسل ۵۷یها بود!
نکته: دیدگاههای ابراز شده در این نوشتار لزوما بازتاب سیاستهای «موسسه ترویج جامعه باز» نمیباشد.
