اتهام سلطنت‌طلبی؛ جدال واژه‌ها و سرنوشت ایران ✍️مهرناز حاجی‌علی در سیاست، واژه‌ها هرگز بی‌طرف نیستند. هر کلمه می‌تواند قدرتی را مشروع کند یا مشروعیتی را از میان ببرد. میدان نبرد سیاسی بیش از آنکه از گلوله و باروت پر باشد، از واژه‌ها و اصطلاحات بارگذاری‌شده آکنده است. یکی از موفق‌ترین پروژه‌های واژگانی در تاریخ معاصر ایران، جا انداختن تعبیر «سلطنت‌طلب» بوده است؛ برچسبی که دفاع از بازگشت به استبداد مطلق را تداعی می‌کند و طرفداران نظام پادشاهی را در جایگاه متهمی تاریخی می‌نشاند. اما آیا هر دفاعی از پادشاهی الزاما دفاع از استبداد است؟ در زبان یونانی، واژه Monarchia از monos (یگانه) و archein (فرمان‌راندن) ساخته شده است؛ یعنی «حاکمیت یگانه». این حاکمیت دو گونه دارد: Absolute Monarchy یا پادشاهی مطلقه، که پادشاه بالاتر از قانون است، و Constitutional Monarchy یا پادشاهی مشروطه، که شاه در چارچوب قانون اساسی عمل می‌کند و نقش او نمادین است. جهان مدرن تقریبا همه نظام‌های پادشاهی را...

محمد مصدق علیه پادشاهی مشروطه چرا روایت ۲۵ تا ۲۸ مرداد ۱۳۳۲ تحریف شده است؟ آنچه در افواه عمومی ثبت شده: 🔺«آمریکا و بریتانیا با یک کودتای نظامی، دولت ملی و محبوب ایران را سرنگون کردند.» اما آیا این روایت، همه ماجرا است؟ روایتی که رسانه‌های داخلی و خارجی تبلیغ کردند، تنها یک بُعد ماجرا می‌باشد. 🔺بررسی دقیق‌تر نشان می‌دهد که ماجرا پیچیده‌تر از یک «کودتای خارجی» است. محمد مصدق با انحلال مجلس و تمرکز قدرت، فضای سیاسی را بحرانی کرد. شاه نیز بر اساس اختیارات قانونی، فرمان عزل مصدق را صادر کرد اما مصدق این فرمان را نپذیرفت و در برابر آن ایستاد. مصدق با انحلال نهادهای قانونی، پایه‌های مشروطه را تضعیف کرد. آیا مقاومت در برابر قانون را می‌توان دموکراسی نامید؟ روز ۲۸ مرداد، مردم از خیابان‌ها قیام را آغاز کردند. این حرکت مردمی ایران را از آشوب و خطر افتادن در دامن شوروی نجات داد. اما روایت غالب این رویداد را به‌عنوان یک «کودتای خارجی» معرفی...