جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل
با جامعهای ملتهب و رسانههایی که در کنترل روایتاند. رسانه رسمی میگوید: «ما در حال مقاومتیم».
اما پرسش واقعی این است: چرا کشور ما به این نقطه رسید؟ این یک جنگ تحمیلی از بیرون نیست. این جنگ نتیجه سالها سیاست توسعهطلبانه جمهوری اسلامی بوده است. نه دفاع از مردم، نه دفاع از میهن.
اگر حکومتی مردم را به فقر، سرکوب، و جنگ میکشاند، آیا باید باقی بماند؟
جمهوری اسلامی از دمیدن بر «مقاومت» و «وحدت ملی» برای سرکوب داخلی مشروعیت میسازد. اما وطندوست واقعی، نه باعث جنگ میشود و نه مردم را وادار به سکوت میکند.
جنبشی که در سکوت بماند، شانس بقا ندارد. جنبش باید روایت خودش را حفظ کند. شبکهاش را زنده نگه دارد. و چشم جهان را باز نگه دارد. این جنبش میتواند زنده بماند، اگر نشان دهد که یک آلترناتیو مسئول، ملیگرا و صلحطلب وجود دارد.
همراهی با روایت حکومت و یا سکوت در برابر آن، ما را در عواقب جنگ جمهوری اسلامی شریک میکند.
رژیمی که این جنگ ۱۲ روزه را رقم زده، حالا میخواهد مکافات آن را با مردم قسمت کند.
اگر سکوت کنیم، اگر روایت حکومت را تکرار کنیم، ما شریک جنگی میشویم که انتخاب ما نبوده. جمهوری اسلامی جنگ را آغاز کرد — حالا میخواهد بهای آن را از جان و آینده مردم بگیرد.
