اتهام سلطنت‌طلبی؛ جدال واژه‌ها و سرنوشت ایران ✍️مهرناز حاجی‌علی در سیاست، واژه‌ها هرگز بی‌طرف نیستند. هر کلمه می‌تواند قدرتی را مشروع کند یا مشروعیتی را از میان ببرد. میدان نبرد سیاسی بیش از آنکه از گلوله و باروت پر باشد، از واژه‌ها و اصطلاحات بارگذاری‌شده آکنده است. یکی از موفق‌ترین پروژه‌های واژگانی در تاریخ معاصر ایران، جا انداختن تعبیر «سلطنت‌طلب» بوده است؛ برچسبی که دفاع از بازگشت به استبداد مطلق را تداعی می‌کند و طرفداران نظام پادشاهی را در جایگاه متهمی تاریخی می‌نشاند. اما آیا هر دفاعی از پادشاهی الزاما دفاع از استبداد است؟ در زبان یونانی، واژه Monarchia از monos (یگانه) و archein (فرمان‌راندن) ساخته شده است؛ یعنی «حاکمیت یگانه». این حاکمیت دو گونه دارد: Absolute Monarchy یا پادشاهی مطلقه، که پادشاه بالاتر از قانون است، و Constitutional Monarchy یا پادشاهی مشروطه، که شاه در چارچوب قانون اساسی عمل می‌کند و نقش او نمادین است. جهان مدرن تقریبا همه نظام‌های پادشاهی را...