بر پایه فهرست منتشرشده توسط سایت Numbeo برای سال ۲۰۲۵، شاخص کیفیت زندگی که مجموعهای از زیرشاخصها از جمله قدرت خرید، ایمنی، نظام سلامت، هزینههای خورد و خوراک، آلودگی و آبوهوا را در بر میگیرد، نام ۲۵ کشوری که در بدترین ردهها قرار میگیرند به ترتیب زبر آمده که در آن ایران پنجمین رتبه جهان را کسب کرده است:
-
نیجریه 🇳🇬
-
بنگلادش 🇧🇩
-
ونزوئلا 🇻🇪
-
سریلانکا 🇱🇰
-
مصر 🇪🇬
-
ایران 🇮🇷
-
پرو 🇵🇪
-
ویتنام 🇻🇳
-
فیلیپین 🇵🇭
-
لبنان 🇱🇧
-
کنیا 🇰🇪
-
اندونزی 🇮🇩
-
پاکستان 🇵🇰
-
آلبانی 🇦🇱
-
تایلند 🇹🇭
-
قزاقستان 🇰🇿
-
شیلی 🇨🇱
-
کلمبیا 🇨🇴
-
مراکش 🇲🇦
-
آذربایجان 🇦🇿
-
اوکراین 🇺🇦
-
روسیه 🇷🇺
-
تونس 🇹🇳
-
برزیل 🇧🇷
-
آرژانتین 🇦🇷
تحلیل اجمالی شاخص نشان میدهد چند عامل تکراری در بین کشورهای با پایینترین رتبه کیفیت زندگی نقش دارند:
-
مشکلات اقتصادی و قدرت خرید پایین (تورم بالا، بیکاری یا دستمزدهای پایین).
-
شاخص ایمنی ضعیف (جرائم، ناپایداری اجتماعی یا مناطق درگیر) که بر حس امنیت شهری و کیفیت زندگی تأثیر میگذارد.
-
نقص در خدمات بهداشتی و دسترسی به مراقبتهای درمانی، که سلامت عمومی را زیر فشار قرار میدهد.
-
آلودگی و کیفیت نامناسب محیطزیست و نیز شرایط آبوهوایی بد که بر راحتی و طول عمر محیط زندگی تأثیر میگذارد.
بر پایه این تازهترین رتبهبندی، ایران با امتیاز شاخص کیفیت زندگی حدود ۸۵.۶ (Quality of Life Index = 85.6) در میان کشورهایی قرار گرفته که «پایینترین کیفیت زندگی» را دارند. در همین جدول، پاکستان با امتیاز ۱۰۴.۲ جایگاه بهتری نسبت به ایران دارد — یعنی وضعیت زندگی در پاکستان در این مقیاس نسبت به ایران «کمی بهتر» ارزیابی شده است. این یعنی آنکه اگرچه هر دو کشور با چالشهای مهمی روبرویند، زندگی در ایران نسبت به پاکستان از نظر ترکیب عوامل رفاه، امنیت، سلامت و هزینهها دشوارتر برآورد شده است؛ واقعیتی تلخ که نشاندهنده وخامت شرایط معیشتی و اجتماعی در ایران است.