جنگطلبی علیه ایران؛ از امتگرایی تا نجات ایران
مصدق میگفت: «نفت ایران تنها متعلق به ملت ایران نیست، بلکه به ملل اسلامی نیز تعلق دارد، و پاکستان میتواند نفت ایران را به قیمت ارزانتری بخرد.»
سالها بعد، خمینی، رهبر جمهوری اسلامی، در بحبوحهی جنگ فرسایشی با عراق اعلام کرد:
«جنگ، نعمت است.»
و آنسو، سازمان مجاهدین خلق، گروهی اسلامگرا و مارکسیستـلنینیست، در ۳ مرداد ۱۳۶۷، با پشتیبانی کامل ارتش صدام حسین، به خاک ایران حمله کرد. حملهای که با هزاران کشته و آوارگی همراه شد.
در سالهای اخیر نیز، از تریبونهای رسمی تا اصلاحطلبان حکومتی، همچنان بر طبل خشونت و تقابل میکوبند. رئیس جبهه اصلاحات، در تازهترین اظهارات خود خواستار حمله به اسرائیل و دفاع از بقای جمهوری اسلامی شده است.
همزمان، سید منذر حکیم، عضو مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، و از نزدیکان علی خامنهای با صراحت میگوید:
«اگر از روحیه ملیگرایی به خصوصیت اسلامیت ارتقا پیدا کردیم، این ارتقا است؛ اما اگر برعکس آن عمل کنیم، دچار عقبگرد شدهایم.»
و این همان فصل مشترک ایدئولوژیک است؛ امتگرایی در قامت ابزار استیلای ایران، برای پروژههای اسلامگرایی و مارکسیسم دینی.
اما در این میانه، شاهزاده رضا پهلوی و همراهان او، طی سالهای گذشته، موفق شدند با کمپینی ملی و مؤثر، شکاف میان مردم ایران و حاکمیت دینی را نمایان سازند. آنان با بازتاب صدای ملت ایران در سطح جهانی، توانستند ایران و ایرانی را از گرفتار شدن در بازی جنگ میان جمهوری اسلامی و اسرائیل رها کنند.
