جنگ ۱۲ روزه ایران و اسرائیل با جامعه‌ای ملتهب و رسانه‌هایی که در کنترل روایت‌اند. رسانه رسمی می‌گوید: «ما در حال مقاومتیم». اما پرسش واقعی این است: چرا کشور ما به این نقطه رسید؟ این یک جنگ تحمیلی از بیرون نیست. این جنگ نتیجه سال‌ها سیاست توسعه‌طلبانه جمهوری اسلامی بوده است. نه دفاع از مردم، نه دفاع از میهن. اگر حکومتی مردم را به فقر، سرکوب، و جنگ می‌کشاند، آیا باید باقی بماند؟ جمهوری اسلامی از دمیدن بر «مقاومت» و «وحدت ملی» برای سرکوب داخلی مشروعیت می‌سازد. اما وطن‌دوست واقعی، نه باعث جنگ می‌شود و نه مردم را وادار به سکوت می‌کند. جنبشی که در سکوت بماند، شانس بقا ندارد. جنبش باید روایت خودش را حفظ کند. شبکه‌اش را زنده نگه دارد. و چشم جهان را باز نگه دارد. این جنبش می‌تواند زنده بماند، اگر نشان دهد که یک آلترناتیو مسئول، ملی‌گرا و صلح‌طلب وجود دارد. همراهی با روایت حکومت و یا سکوت در برابر آن،...

جنگ‌طلبی علیه ایران؛ از امت‌گرایی تا نجات ایران مصدق می‌گفت: «نفت ایران تنها متعلق به ملت ایران نیست، بلکه به ملل اسلامی نیز تعلق دارد، و پاکستان می‌تواند نفت ایران را به قیمت ارزان‌تری بخرد.» سال‌ها بعد، خمینی، رهبر جمهوری اسلامی، در بحبوحه‌ی جنگ فرسایشی با عراق اعلام کرد: «جنگ، نعمت است.» و آن‌سو، سازمان مجاهدین خلق، گروهی اسلام‌گرا و مارکسیست‌ـ‌لنینیست، در ۳ مرداد ۱۳۶۷، با پشتیبانی کامل ارتش صدام حسین، به خاک ایران حمله کرد. حمله‌ای که با هزاران کشته و آوارگی همراه شد. در سال‌های اخیر نیز، از تریبون‌های رسمی تا اصلاح‌طلبان حکومتی، همچنان بر طبل خشونت و تقابل می‌کوبند. رئیس جبهه اصلاحات، در تازه‌ترین اظهارات خود خواستار حمله به اسرائیل و دفاع از بقای جمهوری اسلامی شده است. هم‌زمان، سید منذر حکیم، عضو مرکز الگوی اسلامی ایرانی پیشرفت، و از نزدیکان علی خامنه‌ای با صراحت می‌گوید: «اگر از روحیه ملی‌گرایی به خصوصیت اسلامیت ارتقا پیدا کردیم، این ارتقا است؛ اما اگر برعکس آن عمل...

در درازای تاریخ جنبش‌های اجتماعی و اعتصابات همواره نقشی فراتر از یک ابزار صنفی صرف ایفا کرده‌اند؛ آن‌ها در بسیاری موارد به محرک‌هایی برای تحولات عمیق سیاسی بدل شده‌اند. برای نمونه، در دهه ۱۹۷۰، کشور لهستان زیر سلطه حزب کمونیست و به عنوان یکی از اعضای بلوک شرق زیر نفوذ شوروی قرار داشت. در ژوئیه سال ۱۹۸۰، دولت کمونیستی لهستان بدون هیچ‌گونه هشدار قبلی، به‌طور ناگهانی بهای مواد خوراکی را افزایش داد. این تصمیم به زودی باعث بروز نارضایتی عمومی شد. تنها چند هفته بعد، در روز ۱۴ اوت همان سال، کارگران کارخانه کشتی‌سازی «لنین» در شهر بندری گدانسک اعتصاب گسترده‌ای را آغاز کردند. رهبری این اعتصاب را لخ والسا، یک برق‌کار اخراج‌شده، بر عهده داشت. این اعتصاب محدود به مطالبات صنفی نماند. کارگران با ایجاد شبکه‌ای منسجم از خواسته‌ها، مجموعه‌ای از مطالبات را مطرح کردند که ابعاد سیاسی، اجتماعی و ساختاری نیز در بر داشت. این حرکت در نهایت به زیر...